ایران اباد

بابي قوش

پرزيدنت اوباما گفته است که در صورتي که ايران گره مشت هايش را باز کند با اين کشور وارد مذاکره مي شود؛ ‏رئيس جمهور احمدي نژاد هم گفته است که ايران تنها در شرايط "منصفانه و احترام متقابل" آماده مذاکره با آمريکا ‏است. شرايطي که در گفته هاي هر دو نفر نهفته است، نشان مي دهد که بعد از سه دهه تخاصم، آغاز گفتگو کار آساني ‏نيست.‏

‎‎گفتگو چه زماني بايد آغاز بشود؟‎ ‎

عرف مي گويد که اوباما بايد تا بعد از انتخابات رياست جمهوري در ايران در ماه ژوئن صبر کند. احتمال زيادي وجود ‏دارد که احمدي نژاد انتخابات را به رقيب ميانه رو اش، محمد خاتمي که سابقه نزديک شدن به غرب را هم دارد، ببازد. ‏علي انصاري، کارشناس ايران در اتاق فکر چتهام هاوس لندن معتقد است که حتي اگر احمدي نژاد در انتخابات پيروز ‏بشود، وجود خاتمي اين هراس را ايجاد مي کند که او به فکر ايجاد رابطه بيافتد. او معتقد است:‏‎ ‎‏« يکي از کارهايي که ‏خاتمي توانايي انجام دادنش را دارد، بهبود روابط با آمريکا است و احمدي نژاد نمي خواهد اين اتفاق بيافتد بنابر اين ‏خواهد گفت که خودش اين کار را خواهد کرد».‏

اما يک کارشناس ديگر معتقد است که صبر کردن تا انتخاات ماه ژوئن کار بيهوده اي است، زيرا نتيجه آن غير قابل ‏پيش بيني است. هيلاري مان لورت، کارشناس سابق ايران در وزارت امور خارجه و شوراي امنيت ملي آمريکا معتقد ‏است:‏‎ ‎‏«اگر آمريکا بخواهد بر اساس سياست هاي ايران و اينکه چه کسي در راس قدرت است اقدام کند، محکوم به ‏شکست است». او معتقد است که گفتگو هاي ايران و آمريکا نبايد به اشحاص ربط پيدا کند، و اين موضوع زماني معني ‏پيدا مي کند که اين افراد به موضوع ربط داشته باشند».‏

در واقع انتخابات، تعيين نمي کند که چه کسي در ايران قدرت نهايي دارد: قدرت نهايي در ايران با رئيس جمهور نيست ‏بلکه با رهبر ، آيت الله علي حامنه اي، است. چون انتخابات تاثيري در ميزان قدرت او ندارد پس بهترين زمان گفتگو ‏همين حالاست. گفتگوي سريع با ايران به اوباما اجازه مي دهد تا بعضي از سرمايه هاي سياسي اش را که در انتخابات ‏اندوخته بود، بکار بگيرد تا افکار عمومي آمريکا را متقاعد کند که نزديک شدن به ايران ايده خوبي است.‏

‎‎آمريکا بايد با چه کسي گفتگو کند؟‎ ‎

گفتگوي مستقيم با رهبر ايران در کوتاه مدت امکان پذير نيست، اما يک کارشناس مسائل ايران به دولت اوباما توصيه ‏رده است که از طريق احمدي نژاد مي شود اين موضوع را به خامنه اي گفت که:‏‎ ‎‏« آمريکا خواستار گفتکو با خامنه اي ‏است او مي تواند يک نفر را براي اين کار تعيين کند».‏

مان لورت، که در سال هاي 2001 و 2003، گفتگو هاي مخفيانه اي را از طرف دولت بوش داشته است مي گويد که ‏همتاي ايراني اش گفته است که قبل و بعد از گفتگو ها به خامنه اي يا يکي از مشاورانش گزارش مي دهد. او مي گويد ‏دو وزير سابق امرو خارجه ايران، علي اکبر ولايتي و کمال خرازي، در ميان آن مشاوران بودند. هر دو نفر تجربه هاي ‏زيادي براي مذاکره با غرب دارند.‏

‎‎چه کسي بايد از طرف آمريکا مذاکره کند؟‎ ‎

اين هم يک مشکل ديگر است. کسي که اوباما تعيين کرده است، دنيس راس، نماينده آمريکا در خاروميانه در زمان بوش ‏و کلينتون است. راس نظريات تندروانه اي در مورد ايران دارد و از سياست تحريم دفاع مي کند. او براي مصاحبه در ‏دسترس نبود، اما نقطه نظرات او درباره ايران کاملا مشخص است. او مدت هاي طولاني براي تشديد تحريم اقتصادي ‏ايران تلاش مي کرد. راس در سال 2007 به مجله تايم گفته بود:‏‎ ‎‏«اگر ايران درک کند که ممکن است از لحاظ اقتصادي ‏نابود شود، که تحريم ها تا کنون اين حس را ايجاد نکرده اند، آنوقت شاهد تغيير رفتار ايران خواهيم بود».‏

راس همچنين گفته است که آمريکا فقط 18 ماه فرصت دارد تا مانع حمله اسرائيل براي متوقف کردن برنامه هاي اتمي ‏ايران به اين کشور بشود. اين نقطه نظرات ممکن است مورد انزجار ايران قرار بگيرد و در عين حال راس رابطه ‏طولاني هم با اسرائيل دارد. در کشورهاي عرب، از راس معمولا بعنوان طرفدار اسرائيل ياد مي شود زيرا در جريان ‏گقتگو هاي صلح در اسلو از اين کشور دفاع کرد و همچنين او نقش اساسي در موسسه سياستگذاري يهوديان در اورشليم ‏دارد و عضويت او در گروه اتحاد عليه ايران اتمي، او را در نزد ايرانيان منفور کرده است.‏

کارشناسان ايران مي گويد که رابطانشان در ايران درباره انتخاب راس، هشدار داده اند. يک کارشناس ايران مي گويد:‏‎ ‎‏«در بهترين حالت، راس به چشم ايرانيان نقش منفي دارد و ممکن است به اين دليل که بازي قدرت در دست اوست، ‏برکنار بشود».‏

‎‎درباره چه موضوعي بايد گفتگو کرد؟‎ ‎

يکي از موضوعات مهم به اندازه کافي روشن است. آمريکا مي خواهد که ايران دست از برنامه هاي اتمي اش بردارد و ‏دست از حمايت از گروه هاي تندرو مثل حماس و حزب الله بردارد. ايران اصرار دارد که برنامه هاي اتمي اش صرفا ‏براي توليد انرژي است و مي خواهد به تحريم هاي سياسي و اقتصادي پايان بدهد و مي خواهد مطمئن بشود که آمريکا ‏در پي تغيير حکومت در ايران نيست.‏

اما بعضي از کارشناسان ايران مي گويند که بهتر است ابتدا با اعتماد سازي آغاز کرد و از نقش مثبت ايران در منطقه ‏شروع کرد. کريم سجادپور، از بنياد کارنگي مي گويد:‏‎ ‎‏«افغانستان بهترين موضوع براي آغاز گفتگو است». نه ايران و ‏نه آمريکا نمي خواهند که طالبان يا القاعده دوباره قدرت بگيرد، هر دو گروه اعتقادات تندورانه سني دارند و از ايران ‏که کشوري شيعه است، منزجرند.‏

ايران هم مثل کشورهاي غربي نگران قاچاق مواد مخدر است که از مرز هاي پر از منفذ اين کشور با افغانستان صورت ‏مي گيرد؛ اعتياد به مواد مخدر در ايران بشدت رواج پيدا کرده است.‏

در گذشته هم چنين همکاري بين دو کشور صورت گرفته بود: ايران و آمريکا بعد از حملات يازده سپتامبر براي ساقط ‏کردن طالبان در افغانستان با هم همکاري کردند و اين همکاري تا يک سال ادامه داشت تا اينکه دولت کرزاي در کابل ‏تثبيت شد.‏

گفته مي شود که ريچارد هالبروک، نماينده اوباما در افغانستان و پاکستان، طرفدار کمک گرفتن از ايران براي مبارزه با ‏قاچاقچيان افغان است. سجادپور معتقد است که اين يک اقدام هوشمندانه است، بمحض اينکه گفتگو و همکاري هاي ‏ثمربخش با ايران در مورد مواد مخدر تثبيت شد، بعد بتدريج بايد به هدف از گفتگو که شامل مسائل اتمي ايران و حماس ‏و حزب الله است نزديک شد».‏

البته همه کارشناسان مسائل ايران با اين موضوع موافق نيستند، آنها معتقدند که آغاز گفتگو درمورد همکاري هاي ‏کوچک منجربه گفتگو درمورد مسائل مهم چون ، مسائل اتمي، حزب الله و حماس نمي شود. مان لورت هشدار مي دهد ‏که اين همکاري ها با شکست مواجه مي شود مگر اينکه با گفتگو هايي همراه شود که منجر به نزديکي و تفاهم ‏استراتژيک بين ايران و آمريکا بشود.‏

لزلي اچ گلب، مشاور روابط خارجي، معتقد است که ايراني ها در پي سازش در موارد کوچک نيستند و احتمالا بدنبال ‏گفتگو هاي حقيقي تر هستند. دليلش اين است که ايران قبلا هم با آمريکا وارد مذاکرات کم اهميت تر شده است که ‏موضوع افغانستان آخرينشان بود و هيچ چيز از اين مذاکرات عايدش نشده است. او مي گويد:‏‎ ‎‏«آنها منتظر گفتگو مي ‏مانند و فقط بعد از آغاز گفتگو ها است که اقدامات فردي هر دو طرف براي نشان دادن حسن نيت، نمايان مي شود».‏

منبع: مجله تايم 13 فوريه

‏ ‏

عطريانفر تصميم گرفته محافظه كاري را كنار بگذارد. مدير مسئول خوش سر و وضع روزنامه كارگزاران ‏كه اخيراً توقيف شد، اوقاتش تلخ است يا درست تربگوئيم رنجيده خاطر است. ‏

وي كه از جمله نزديكترين مشاوران رئيس جمهور پيشين هاشمي رفسنجاني و از زمره "عمل گرايان" به ‏شمار مي رود در انتخابات رياست جمهوري 2005 راه اتحاد تاكتيكي با اصلاح طلبان را انتخاب كرد و چه ‏بسا در انتخابات ژوئن آينده هم همين كار را بكند. با جملاتي موجز مي گويد: "مسئله ساده است. تند روي هاي ‏بيش از حد در چهار سال اخير به تصوير كشور لطمه زده. در زمينه اقتصاد تمركز قدرت به وجود آمده. ما به ‏دليل وابستگي كامل به پول نفت به يك دولت خردمند و قابل نياز داريم. ولي در عوض چه نصيب مان شده؟ ‏فقط شعار. مرتب به گوشمان مي خوانند كه ايران در لبنان، عراق يا جاهاي ديگر نقش دارد. كشور دچار ‏بحران است و ما فقط حرف مي شنويم". ‏

عطريانفر توضيح مي دهد كه محمود احمدي نژاد طي سه سال زمامداري با نفت بشكه اي بيش از 130 دلار ‏حداقل 300 ميليارد دلار در اختيار داشته است "يعني به اندازه مجموع شانزده سال رياست جمهوري ‏رفسنجاني و خاتمي. امّا استفاده نادرست از در آمد نفت و توزيع گاهاً غير عقلائي آن، مانع از آن شد كه اين ‏درآمد در زندگي مردم ايران تأثير مثبتي بگذارد: در شانزده سال پيش از روي كار آمدن احمدي نژاد قدرت ‏خريد مردم دوبرابر شده بود امّا حالا به نصف رسيده. در مناطق دور افتاده عده اي پيدا مي شوند كه اصلاً ‏قدرت خريد هيچ چيز را ندارند". ‏

عطريانفر براي آنكه شمائي از اوضاع ترسيم كند توضيح مي دهد كه در دوره رفسنجاني و خاتمي "اگر ‏جمعيت ايران [ 70 ميليون نفر] را به ده گروه 7 ميليون نفري تقسيم مي كرديم يك گروه ثروتمندان بودند، يك ‏گروه فقرا و هشت گروه طبقه متوسط. امروز از اين ده گروه، فقرا هفت گروه، طبقه متوسط دو گروه و ‏ثروتمندان يك گروه را تشكيل مي دهند يعني طبقه متوسط نابود شده است".‏

‏ سئوال بعدي را مطرح مي كنيم: آيا نگران آن نيست كه اعتصابات، كه حتي در بعضي از شهرها به بازار ‏يعني متحد سنتي مذهبيون سرايت كرده، و نارضائي مردم شهرستان ها به يك انفجار اجتماعي بيانجامد؟ پاسخ ‏مي دهد: "تصور نمي كنم. شايد حركت هائي پيش بيايد امّا مردم ايران مي دانند انقلاب و تروريسم داخلي و ‏جنگ يعني چه و به همين دليل خواستار ثبات و اصلاحاتند نه يك انقلاب ديگر". سپس مي افزايد: "جامعه ما ‏به ظاهر غير نظامي است امّا در واقع جامعه اي است نظامي. نظاميان همه جا را به دست گرفته اند". ‏

درست به همين دليل، آيا رئيس جمهور سابق محمد خاتمي در ماه ژوئن شانسي خواهد داشت؟

مي گويد: "اگر تقلب نشود بله. تند روها براي حفظ قدرت دست به هر كاري خواهند زد. اگر فكر كنند كه در ‏مقابل خاتمي مي شود از احمدي نژاد گذشت سعي مي كنند پشت آدم به اصطلاح مقبول تري مثل علي ‏لاريجاني رئيس مجلس يا علي اكبر ولايتي، مشاور سياسي رهبر صف خواهند كشيد امّا اگر رقابت خيلي ‏فشرده باشد حتي كساني كه از احمدي نژاد انتقاد مي كنند از او پشتيباني خواهند كرد".‏

منبع: لوموند 11 فوريه ‏

http://www.lemonde.fr/proche-orient/article/2009/02/10/sous-ahmadinejad-le-‎pouvoir-d-achat-est-tombe_1153262_3218.html#ens_id=756489‎

‏ ‏

برايان مورفي، نويسنده اسوشيتد پرس

در گردهم آيي رهبران اصلاحات، رئيس جمهور سابق، محمد خاتمي، در حاليکه جوان تر ها از مسيري که ملتشان ‏تحت حکومت چهارساله محافظه کاران گله داشتند، درسکوت روي صندلي نشسته بود.‏

بعد زمان مواجه با حقيقت رسيد: مشاور عالي خاتمي، اعلام کرد که طرفداران تندروي رئيس جمهور، محمود احمدي ‏نژاد، بيش تر از هميشه متحد شده اند و بر روي انتخابات ماه ژوئن، تمرکز کرده اند. هيچ کس با اين اظهارات مخالف ‏نبود.‏

تصميم گيري خاتمي در آخر هفته گذشته مبني بر وارد شدن به عرصه انتخابات رياست جمهوري، نقطه آغازي بود ‏براي بسياري از افراد ليبرال که در انتظار چنين روزي بودند. اما هشدار جلسه ماه دسامبر همچنان به قوت خود باقي ‏است: شکست دادن احمدي نژاد، که مورد حمايت روحانيون و شوراي نگهبان است، کار آساني نيست.‏

کارشناسان مي گويند که اين اولين درسي است که کساني که وارد عرصه رقابت مي شوند بايد بياموزند.‏

براي خيلي از غربي ها زمان سقوط احمدي نژاد فرا رسيده است. سخنان تلخ او عليه اسرائيل و زير سووال بردن ‏هولوکاست، باعث سرزنش و اتهانمات زيادي عليه اش شد. تنروي هاي او در مورد برنامه هاي اتمي ايران اين کشور ‏را منزوي تر کرد و احتمال تحريم هاي شديد تر را يشتر کرد.‏

اما او در ايران ستايشگران زيادي دارد.‏

برنامه هاي اتمي که ايران گفته است فقط به منظور توليد انرژي است، در ايران يک افتخار در عرصه تکنولوژي ‏محسوب مي شود. و زماني که روز 3 فوريه ايران اعلام کرد که اولين ماهواره توليد کشور را به فضا پرتاب کرد، ‏احمدي نژاد ايران را "ابرقدرت" جديد ناميد.‏

اين موضوع ارزش زيادي براي تکيه گاه سياسي احمدي نژاد دارد: راي دهندگان کم در آمد و شهرستاني ها که از دست ‏آورد هاي ايران حمايت مي کنند و اعتبار بين المللي ايران برايشان اهميت کمتري دارد.‏

همچنين احمدي نژاد پول سرشاري را در اختيار اين گروه از ايرانيان گذاشت: مستمري بازنشستگان را افزايش داد، وتم ‏هاي کم سود و نگه داشتن سوبسيد هاي بنزين در حد ارزان ترين کشور ها در جهان، از اين دست اقدامات بود.‏

اين اقدامات در مورد راي دهندگاني مثل مهين رحيمي، اثر مثبت داشته است. او يک بازنشسته کارخانه داروسازي در ‏منطقه محروم جنوب تهران است. حقوق ماهانه او دوبرابر شده و به 560 دلار در ماه رسيده است.‏

پروين رحيمي 56 ساله در حاليکه سبد خريدش پر از نان و سبزيجات و روغن کوپني است، مي گويد: "من به احمدي ‏نژاد راي خواهم داد".‏

پاتريک کلاوسون، معاون سردبير موسسه مطالعات خاور ميانه در واشنگتن معتقد است که احمدي نژاد از حمايت برخي ‏از سياستمداران هم برخوردار است، او مي تواند روي افراد بيرون از دايره نخبگان که به ارزش هاي ليبراليسم پاي بند ‏نيستند و احساس مي کنند که در زمان خاتمي کنار گذاشته شده بودند، حساب کند.‏

بايد روي حسن نيت شحصيت هاي عاليرتبه هم حساب کرد.‏

آيت الله خامنه اي، رهبر ايران، هيچ نشانه اي مبني بر کنار گذاشتن احمدي نژاد که قبل از رياست جمهوري شهردار ‏تهران بود، از خود نشان نداده است. ‏

شايد مشکل مورد حمايت سپاه پاسداران، نهاد نظامي که بسيجيان را هم که نيروهاي آماده ريختن به خيابان ها محسوب ‏مي شوند را زير نظر دارد، طرفدار احمدي نژاد است.‏

تاريخ هم بسود احمدي نژاد است. هيچ رئيس جمهوري از سال 1981 دو سال بعد از انقلاب اسلامي در ايران، در ‏انتخابات بعدي ، بازنده نبوده است. ‏

جنبش اصلاحات از بعد از اتمام دوران رياست جمهوري خاتمي در سال 2005، رهبريت خود را از دست دادند و حالا ‏در تلاشند که حاميان طبيعي شان، تحصيلکرده هاي جوان و کساني که از برخورد ايران با غرب ناراضي هستند، را ‏دور هم جمع کند.‏

خاتمي بايد بتواند حمايت شهرستان ها و روستاها را با روش هاي پوپوليستي احمدي نژاد طي چهار سال رياست ‏جمهوري، بدست بياورد: ترکيب کردن تواضع و خودماني بودن با حملات آتشين بسوي دشمنان ايران.‏

تلويزيون دولتي که مستقيما توسط رهبران روحاني اداره مي شود، غالبا احمدي نژاد را در شهرستان هاي کوچک و ‏مجالس ترحيم بازماندگان جنگ هشت ساله ايران و عراق بين سال هاي 88-1980 نشان مي دهد.‏

سعيد شريعتي، مشاور خاتمي مي گويد:« موانع زيادي بر سر راه خاتمي است. او هيچ رسانه اي ندارد. او دائما مورد ‏حمله تلويزيون دولتي قرار مي گيرد».‏

در ماه دسامبر، رهبر ايران از احمدي نژاد بعنوان يک انقلابي، وفادار، توانا، فعال و شجاع مورد ستايش قرار داد. ‏خامنه اي هيچ اشاره اي به نقطه ضعف احمدي نژاد، اقتصاد، نکرد.‏

تورم دو رقمي ايران و نرخ بيکاري که آمار هاي غير رسمي آن را 30 درصد برآورد کرده اند، موانع بلقوه احمدي نژاد ‏است. پايين آمدن قيمت نفت هم مانع ديگري است. ‏

گزارش روز سه شنبه پي اف سي انرژي در واشنگتن، شرکت بزرگ مشاوره، بشدت گفته هاي احمدي نژاد را مورد ‏انتقاد قرار داد. در اين گزارش "سوء مديريت" احمدي نژاد و مصرف درآمد نفتي و ذخيره نکردن درآمد حاصل از نفت ‏قبل از بالا رفتن بيش از حد قيمت ها، مورد انتقاد قرار گرفته است.‏

حنان امين سالم، مدير پي اف سي اعلام کرد که منسلما ايران در سال 2009 با بحران اقتصادي مواجه مي شود».‏

اين مسئله حمايت از خاتمي را بيشتر مي کند. در عين حال عامل نوستالژي را هم بايد درنظر گرفت که به سود خاتمي ‏است.‏

بسياري از ايرانيان متمايل به ليبراليسم، به دوران هشت ساله خاتمي بعنوان دوران فرصت هاي شجاعانه نگاه مي کنند. ‏رسانه ها و دنياي هنر با خاتمي به مرز هاي جديدي رسيدند و او توانست روابط ايران با اروپا را بهبود ببخشد و فرصت ‏هاي گفتگو با آمريکا را بوجود بياورد.‏

اما محدوديت هاي مشخصي هم وجود داشت. روحانيوني که بر سر قدرت بودند و مخالفان قدرتمندش، مثل شوراي ‏نگهبان براي هر فرصت پيش آمده براي آسان کردن سختگيري هاي سياسي و اجتماعي، مانع تراشي مي کردند.‏
کاوه افراسيابي، نويسنده مقيم آمريکا و استاد علوم سياسي معتقد است: "نقطه قوت خاتمي که ريشه در انديشه هاي ‏ليبراليستي اش دارد، نقطه ضعفش هم هست".‏

اين مفهوم مهمي را در مقابل دولت جديد آمريکا قرار مي دهد که درحال بررسي اين است که آيا روابط سياسي اش را با ‏ايران برقرار کند يا نه.‏

احمدي نژاد با وجود اظهارات ضد آمريکايي اش موضوع ايجاد رابطه با آمريکا را با رهبر حکومت اسلامي که در ‏موارد مهم حرف آخر را مي زند، مطرح کرده است، مثلا در مورد تاسيس دفتر حافظ منافع آمريکا در تهران بعد از سه ‏دهه. دولت احمدي نژاد گفته است که اين پيشنهاد را بررسي مي کند؛ اين پيشنهاد در دوران خاتمي با مخالفت شديد ‏محافظه کاران روبرو مي شد.‏

افراسيابي مي گويد: "اين نکته کمي خنده دار است اما اتفاقا احمدي نژاد گزينه بهتري براي گفتکو با ايران است زيرا ‏صداي واحد رهبري هم محسوب مي شود".‏

با اينحال بعضي ها معتقدند که يک ائتلاف سياسي جديد مي تواند به وضعيت فعلي پايان بدهد.‏

حتي پسر احمدي نژاد که جزو مشاورانش محسوب مي شود هم احتمال بوجود آمدن يک ائتلاف نسبي را مردود نمي ‏داند.‏

علي رضا احمدي نژاد، در وبلاگش نوشته است: "مي شود ديدکه يک ائتلاف بين اصولگرانمايان و اصلاح طلبان عليه ‏احمدي نژاد بوجود آمده است".‏

منبع: هيوستن کرونيکل 13 فوريه

هر ايراني از شنيدن پيشرفت‌هاي علمي و تكنولوژيك كشور خوشحال خواهد شد، حتي اگر چندان متوجه نشود كه هر ‏پيشرفتي با چه هزينه‌اي به دست آمده و يا هر پيشرفت چه تاثير مثبتي در ساير زمينه‌هاي علمي و اقتصادي كشور دارد. ‏با وجود اين خوشحالي بد نيست كه تجربيات تاريخي ديگران را هم مرور كنيم، بلكه عبرت‌هاي موجود در آنها از چشم ‏ما پنهان نماند‎. ‎

هنگامي كه در تابستان سال 1945، ايالا‌ت‌متحده اولين بمب اتمي را بر فراز شهرهاي ژاپن منفجر كرد، حيرت جهانيان ‏را برانگيخت، اما در اين ميان يك نفر بيش از ديگران ترسيد و عزم خود را براي الگوبرداري از آن جزم كرد و اين ‏كسي نبود جز ژوزف استالين رهبر حزب كمونيست اتحاد جماهير شوروي. او كه چند ماه پيش از اين انفجار توانسته ‏بود در كنفرانس‌هاي تهران، يالتا و پتسدام نظام دوقطبي جهان پس از جنگ را با يك قطب روس آن پايه‌ريزي كند و ‏مشروعيت بخشد، و بر اين اساس هم خواب‌هاي خوشي براي اروپا و جهان ديده بود، احساس كرد كه با وجود انحصار ‏اين سلا‌ح نزد آمريكايي‌ها هيچ‌يك از اين خواب‌ها به خوشي تعبير نخواهد شد، سهل است كه بايد دور بسياري از ‏آرزوهاي خود را نيز خط بكشد.‏

‏ به همين دليل و علي‌رغم خسارات بسيار عظيمي كه در طول جنگ با آلمان متحمل شده بود، بلا‌فاصله دست به‌كار شد ‏تا بمب اتم را بسازد و اينچنين بود كه در كمتر از چهار سال و نيم بعد اولين بمب اتم شوروي نيز منفجر شد و جهان دو ‏قطبي به معناي واقعي وارد دوران توازن وحشت گرديد و به‌دليل اعتماد به دستيابي به چنين سلا‌حي بود كه قضيه برلين ‏نيز از سوي استالين پيش آمد و به دو قسمت شرقي و غربي تقسيم و جهان وارد جنگ سرد شد‎. ‎
‎
اين پيشرفت اولين پاتك كمونيست‌ها به غرب بود تا نشان دهند كه به لحاظ علمي عقب‌تر از امپرياليسم نيستند، اما تك و ‏حمله بعدي نيز در راه بود تا جلوتر بودن خود را به رخ جهانيان و مردم شوروي بكشند، و اين هنگامي بود كه يوري ‏گاگارين روسي قبل از غربي‌ها در آوريل 1961 وارد فضا شد و زمين را دور زد، در نتيجه جهان غرب و ‏ايالا‌ت‌متحده در بهت و حيرت بيشتري فرو رفتند. در ادامه نيز روس‌ها در مسابقه تسليحاتي و تكنولوژيك رقابت ‏طاقت‌فرسايي را پيش گرفتند، تا اينكه با موشك‌هاي اس‌اس 20 و قاره‌پيما و چندكلا‌هكي خود كه به هزاران فروند بالغ ‏مي‌شد، تمام نقاط حساس غرب را نشانه گرفته بودند، اما يك جاي شوروي مي‌لنگيد و از همان جا هم ضربه خورد‎.

همه مي‌دانند كه در سالگردهاي انقلا‌ب كمونيستي اكتبر 1917، مقامات شوروي رژه بسيار مفصلي برگزار مي‌كردند، ‏اين رژه در ميدان عظيم كرملين بود و ارتش سرخ با تجهيزات خود رژه مي‌رفت.‏

‏ اولين گروه سربازان پياده نظام با كلا‌شينكف بودند، در مرحله بعد نيروهاي صاحب تيربار و سپس خمپاره و توپ و ‏موشك و... در پايان نيز موشك‌هاي عظيم قاره‌پيمايي قرار داشت كه هر يك از آنها براي كشتن چند ميليون نفر كفايت ‏مي‌كرد و حتي ظاهر آنها نيز وحشت‌انگيز بود، رژيم شوروي به اين سلا‌ح‌ها در ابعاد گسترده مجهز بود، اما پس از اين ‏موشك‌هاي غول‌پيكر، يك خودروي كوچكي مي‌آمد كه پيرمردي عينكي در آن نشسته بود و يك دفتر و دستك هم جلويش ‏بود. اگر مي‌پرسيدند اين ديگر چيست؟ پاسخ داده مي‌شد، اين سلا‌حي مخرب‌تر از موشك‌هاي اتمي اس‌اس‌20 است اين ‏نظام بوروكراتيك و اداري فاسد و ناكارآمد اتحاد جماهير شوروي است. اين نظامي بود كه آن دستاوردها را ايجاد كرده ‏بود، اما خطر خودش براي مردم شوروي بيشتر از آن موشك‌ها بود‎. ‎
‎
هنگامي كه گورباچف بر سر كار آمد، براي اينكه وضعيت به غايت عقب‌مانده كشور را نشان دهد، روي صفحه ‏تلويزيون ظاهر شد و دو عدد پاك‌كن كه يكي آلماني بود و ديگر روسي را روي سياهي مداد كاغذ كشيد، معلوم شد، ‏پاك‌كن روسي جز سياه‌تر كردن كاري نمي‌كند و پاك‌كن آلماني سياهي مداد را به خوبي زايل مي‌كند. نتيجه گرفته شد كه ‏دانش‌آموز روس با موشك اس‌اس‌20 نمي‌تواند دفترچه خود را پاك كند و نيازمند پاك‌كن آلماني است، چيزي كه روس‌ها ‏از ساختن آن عاجز بودند. چرا؟ چون با توليد پاك‌كن خوب نمي‌توانستند رژه بروند، اما روزي كه اين رژيم سقوط كرد، ‏يكي از مشكلا‌تش نداشتن بودجه براي برچيدن و نابود كردن موشك‌هاي غول‌پيكر و فوق مدرن و قاره‌پيماي اس‌اس20 و ‏امثالهم بود و اين موشك‌ها وبال گردن مردم شده بود. قاچاق مواد اتمي اين موشك‌ها در روسيه نيز داستان مفصلي است ‏كه بسيار شنيدني است‎. ‎
‎
نظامي كه مي‌توانست به كره ماه برود، قادر نبود فساد اداري و دستگاه بوروكراتيك خود را اصلا‌ح كند؟ قادر نبود ‏رضايتي پايدار در مردمش ايجاد كند و نيز قادر نبود پاك‌كني با كيفيت مناسب براي دانش‌آموزانش توليد و عرضه نمايد ‏و اينچنين بود كه با بن‌بست مواجه شد‎. ‎
‎
پيشرفت اجتماعي كليت تجزيه‌ناپذيري است كه بايد همه وجوه جامعه را دربرگيرد، شايد بتوان از طريق تزريق ‏هورمون، بخش‌هايي را به صورت موضعي و موقتي تقويت كرد، اما عدم توازن در كليت مجموعه، خطراتش بعضا ‏بيشتر از عدم پيشرفت است. پس بهتر است به جاي تبليغات قدري تأمل كنيم، شايد تجربه ديگران را تكرار نكنيم. رقابت ‏با غرب از خلا‌ل مسابقه تكنولوژيك مضحك مي‌نمايد. اين رقابت در عرصه‌هاي ديگر امكان‌پذير است و نبايد براي فرار ‏از آن عرصه‌ها رو به سوي مسابقه تكنولوژيك آورد كه سرنوشت ناخوشايندي را براي رقابت‌كننده رقم خواهد زد‎. ‎

منبع: اعتمادملی، بیست و چهارم بهمن ‏

‎

اميد معماريان‎ ‎
omid@memarian. info ‎

دکتريوسف‎ ‎مولايي‎ ‎استاد‎ ‎روابط‎ ‎بين‎ ‎الملل‎ ‎در‎ ‎دانشگاه‎ ‎تهران‎ ‎در‎ ‎گفت‎ ‎وگو‎ ‎با‎ ‎روز‎ ‎به‎ ‎بررسي رويکرد جديد‎ ‎باراک‎ ‎اوباما‎ ‎به‎ ‎جهان‎ ‎اسلام‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎خصوص‎ ‎لحن‎ ‎متفاوت‎ ‎دولت‎ ‎وي‎ ‎در‎ ‎خصوص‎ ‎ايران‎ ‎پرداخته‎ ‎است. به‎ ‎گفته‎ ‎وي‎ ‎برخي اظهارات و سخنان ‏تندروانه در ايران‎ ‎ممکن است در‎ ‎داخل‎ ‎کشور‎ ‎تاثير‎ ‎گذار‎ ‎باشد،‎ ‎اما‎ ‎در‎ ‎جريان‎ ‎اصلي‎ ‎تصميم‎ ‎گيري‎ ‎در زمينه روابط دو کشور ‏چندان‎ ‎اهميتي‎ ‎ندارد. وي تاکيد دارد: "همه‎ ‎اينها‎ ‎مي‎ ‎تواند‎ ‎در‎ ‎خدمت‎ ‎سياست‎ ‎بزرگي‎ ‎براي‎ ‎گرفتن‎ ‎امتياز‎ ‎قرار‎ ‎بگيرد. " اين‎ ‎گفت‎ ‎وگو‎ ‎را‎ ‎مي‎ ‎خوانيد. ‏‎ ‎‎

‎‎اهميت سخنان‎ ‎دولت دموکرات‎ ‎در‎ ‎خصوص‎ ‎مذاکره‎ ‎با‎ ‎ايران‎ ‎‏ و اقداماتي چون پيام‎ ‎باراک‎ ‎اوباما‎ ‎به‎ ‎جهان‎ ‎اسلام‎ ‎در‎ ‎مصاحبه‎ ‎با‎ ‎شبکه‎ ‎العربيه‎ ‎چيست؟‎ ‎‎ ‎
‏ ادبيات‎ ‎احترام‎ ‎آميز‎ ‎در‎ ‎مقايسه‎ ‎با‎ ‎ادبيات‎ ‎تهديد‎ ‎آميز‎ ‎مي‎ ‎تواند‎ ‎اثر‎ ‎متفاوتي‎ ‎داشته‎ ‎باشد،‎ ‎اما‎ ‎بايد‎ ‎توجه داشت که‎ ‎در‎ ‎مساپل‎ ‎پيچيده‎ ‎بين‎ ‎المللي‎ ‎لحن‎ ‎و‎ ‎ادبيات‎ ‎تنها‎ ‎يکي‎ ‎از‎ ‎متغيرهايي‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎توسعه‎ ‎مناسبات‎ ‎و يا‎ ‎به‎ ‎هم‎ ‎خوردن‎ ‎روابط‎ ‎بين‎ ‎کشور‎ ‎ها‎ ‎موثر‎ ‎است. به طور کلي،‎ ‎در‎ ‎اوضاع‎ ‎واحوالي‎ ‎که‎ ‎ما‎ ‎داريم‎ ‎از‎ ‎ادبيات‎ ‎تهديد‎ ‎آميز‎ ‎نتيجه‎ ‎اي‎ ‎نمي‎ ‎توان‎ ‎گرفت. البته وقتي‎ ‎ادبيات‎ ‎تغيير‎ ‎مي‎ ‎کند‎ ‎ممکن‎ ‎است‎ ‎نشان‎ ‎از‎ ‎تغيير‎ ‎تاکتيک‎ ‎ها‎ ‎هم‎ ‎باشد. اما‎ ‎اصولا‎ ‎استراتژي‎ ‎ها‎ ‎تغيير‎ ‎نمي‎ ‎کند. بايد‎ ‎منتظر‎ ‎شد‎ ‎وديد‎ ‎که‎ ‎آيا اين ‏تفاوت‎ ‎ادبيات‎ ‎بخشي‎ ‎از‎ ‎يک‎ ‎سياست‎ ‎است‎ ‎يا‎ ‎صرفا‎ ‎تاکتيکي‎ ‎است‎ ‎براي‎ ‎اينکه‎ ‎نشان‎ ‎بدهند‎ ‎اوضاع‎ ‎واحوال‎ ‎تغيير‎ ‎کرده‎ ‎است. ‏‎ ‎

‎ ‎‎ ‎آيا اعلام‎ ‎تصميماتي چون‎ ‎بستن‎ ‎زندان‎ ‎گوانتانامو‎ ‎و‎ ‎يا‎ ‎گمانه‎ ‎زني‎ ‎هايي‎ ‎که‎ ‎در آمريکا در زمينه ‏‎ ‎بازخواست‎ ‎از‎ ‎کساني‎ ‎که‎ ‎برخي‎ ‎تصميمات‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎رابطه‎ ‎با‎ ‎جنگ‎ ‎با‎ ‎عراق‎ ‎وافغانستان‎ ‎گرفته‎ ‎اند‎ ‎مطرح شده، نمي‎ ‎تواند‎ ‎پيام‎ ‎مثبتي‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎کشورهاي‎ ‎اسلامي‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎جمله‎ ‎ايران‎ ‎صادر‎ ‎کند؟‎ ‎‎ ‎
در‎ ‎هر‎ ‎حال‎ ‎مقامات‎ ‎ايراني‎ ‎هم‎ ‎خيلي‎ ‎اين‎ ‎تحولات‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎بدبيني‎ ‎استقبال‎ ‎نکرده‎ ‎اند‎ ‎و‎ ‎منتظر‎ ‎هستند‎ ‎ببينند‎ ‎حرکت‎ ‎هاي‎ ‎بعدي‎ ‎چه‎ ‎مي‎ ‎تواند‎ ‎باشد. اما‎ ‎حداقل‎ ‎از‎ ‎ديد‎ ‎خود‎ ‎آمريکايي‎ ‎ها‎ ‎اين‎ ‎روش‎ ‎کار‎ ‎نسبت‎ ‎به‎ ‎روش‎ ‎قبلي‎ ‎بوش‎ ‎براي‎ ‎اين‎ ‎کشور‎ ‎کم‎ ‎هزينه‎ ‎تر‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎نتيجه‎ ‎مقبول‎ ‎تر‎ ‎بوده‎ ‎و‎ ‎اعتماد‎ ‎بيشتري‎ ‎را‎ ‎پيرامون‎ ‎اين‎ ‎سياست‎ ‎ها‎ ‎شکل‎ ‎داده‎ ‎است. اگرچه‎ ‎براي‎ ‎نتيجه‎ ‎گيري‎ ‎کلي،‎ ‎با‎ ‎توجه‎ ‎به‎ ‎اينکه‎ ‎متغيرهاي‎ ‎دخيل‎ ‎زيادند،‎ ‎هنوز‎ ‎زمان‎ ‎ارزيابي‎ ‎نرسيده است. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎چه‎ ‎متغيرهايي؟‎ ‎‎ ‎
‎ ‎مساپل‎ ‎خاورميانه‎ ‎به‎ ‎همديگر‎ ‎تنيده‎ ‎شده‎ ‎اند. ايران‎ ‎و‎ ‎گروهي‎ ‎از‎ ‎کشورهاي‎ ‎عربي‎ ‎منافع‎ ‎متضادي‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎منطقه‎ ‎دنبال‎ ‎مي‎ ‎کنند. ‏مشکلات‎ ‎منطقه‎ ‎راه‎ ‎حل‎ ‎هاي‎ ‎مختلفي‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎بين‎ ‎کشورهاي‎ ‎منطقه‎ ‎شکل‎ ‎داده‎ ‎است. ايران‎ ‎در‎ ‎اين‎ ‎ميان‎ ‎موقعيت‎ ‎خاصي‎ ‎دارد‎ ‎و‎ ‎خواست‎ ‎ها‎ ‎و‎ ‎مطالباتش‎ ‎به‎ ‎راحتي‎ ‎کشورهاي‎ ‎ديگر‎ ‎نيست. اختلافات‎ ‎زيادي‎ ‎هم‎ ‎بين‎ ‎بازيگران‎ ‎اين‎ ‎حوزه‎ ‎وجود‎ ‎دارد. بنابراين‎ ‎يک‎ ‎بخشي‎ ‎از‎ ‎حرکت‎ ‎دست‎ ‎آمريکايي‎ ‎هاست‎ ‎که‎ ‎سعي‎ ‎مي‎ ‎کنند‎ ‎با‎ ‎لحن‎ ‎بهتر‎ ‎واحترام‎ ‎آميزتر، رعايت‎ ‎اصول‎ ‎روابط‎ ‎بين‎ ‎الملل‎ ‎را‎ ‎چاشني‎ ‎سياستي‎ ‎بکنند‎ ‎که‎ ‎مطلوب‎ ‎است. ‏‎ ‎ولي البته در‎ ‎ايران‎ ‎تصميم‎ ‎گيري‎ ‎به‎ ‎اين‎ ‎سادگي‎ ‎نيست‎ ‎که‎ ‎بر مباني‎ ‎استفاده‎ ‎از‎ ‎يک‎ ‎ادبيات، در‎ ‎سياست‎ ‎هاي‎ ‎شما‎ ‎تغيير‎ ‎ايجاد‎ ‎شود. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎آقاي‎ ‎احمدي‎ ‎نژاد‎ ‎در‎ ‎سخنراني‎ ‎اخير‎ ‎خود‎ ‎در‎ ‎کرمانشاه‎ ‎سياهه‎ ‎اي‎ ‎از‎ ‎اقدامات‎ ‎آمريکا‎ ‎اراپه‎ ‎کردند‎ ‎وگفتند‎ ‎که‎ ‎دولت‎ ‎اوباما‎ ‎بايد‎ ‎بابت‎ ‎آنها‎ ‎عذرخواهي‎ ‎کند. آيا‎ ‎اين‎ ‎موارد‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎ضمني‎ ‎پيش‎ ‎شرط‎ ‎هاي‎ ‎مذاکره‎ ‎با‎ ‎آمريکاست؟‎ ‎‎ ‎
مکالمات‎ ‎ديپلمات‎ ‎يک‎ ‎طرف‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎تصميماتي‎ ‎که‎ ‎گرفته‎ ‎مي‎ ‎شود‎ ‎يک‎ ‎طرف‎ ‎ديگر. طبيعي‎ ‎است‎ ‎وقتي‎ ‎ايران‎ ‎بخواهد‎ ‎نظر‎ ‎مساعدش‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎منفي‎ ‎بيان‎ ‎نکند، مطالبات‎ ‎خودش‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎پررنگ‎ ‎تر‎ ‎بيان‎ ‎کند. اين‎ ‎به‎ ‎خودي‎ ‎خود‎ ‎نه‎ ‎مشکلي‎ ‎است‎ ‎نه‎ ‎مساله‎ ‎جديدي. به‎ ‎هرحال‎ ‎ايران‎ ‎بايد‎ ‎مطالباتي‎ ‎را‎ ‎دارد‎ ‎مطرح‎ ‎کند،‎ ‎به‎ ‎خصوص‎ ‎از‎ ‎ديد‎ ‎جناجي‎ ‎که‎ ‎سياست‎ ‎هايش‎ ‎راديکال‎ ‎است‎ ‎و به‎ ‎همين‎ ‎جهت‎ ‎ديدگاه هايش‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎ادبيات‎ ‎ياد‎ ‎شده‎ ‎طرح‎ ‎مي‎ ‎کند. اينها‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎پيش‎ ‎شرط‎ ‎نيست‎ ‎بلکه‎ ‎اتخاذ‎ ‎مواضعي‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎قبلا‎ ‎هم‎ ‎اعلام‎ ‎شده‎ ‎والان‎ ‎هم‎ ‎تکرار‎ ‎مي‎ ‎شود. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎اما‎ ‎مواردي‎ ‎که‎ ‎آمريکايي‎ ‎ها‎ ‎مطرح‎ ‎مي‎ ‎کنند‎ ‎در‎ ‎رابطه‎ ‎با‎ ‎ايران،‎ ‎مواردي‎ ‎مشخص هستند‏‎ ‎که‎ ‎مي‎ ‎توان‎ ‎روي‎ ‎آنها‎ ‎مذاکره‎ ‎کرد. درحالي‎ ‎که‎ ‎موارد‎ ‎طرف‎ ‎ايراني‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎طرف‎ ‎آقاي‎ ‎احمدي‎ ‎نژاد‎ ‎مطرح‎ ‎شده‎ ‎است‎ ‎موضوعات کلي‏‎ ‎تاريخي‎ ‎و‎ ‎ارزشي‎ ‎هستند.‏‎ ‎

اين‎ ‎درست‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎خواست‎ ‎هاي‎ ‎آمريکايي‎ ‎ها‎ ‎عيني‎ ‎تر‎ ‎وملموس‎ ‎تر‎ ‎است. ايران‎ ‎ممکن‎ ‎است‎ ‎علي‎ ‎الظاهر‎ ‎خواسته‎ ‎هايش‎ ‎عيني‎ ‎نباشند‎ ‎براي‎ ‎اينکه‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎خيلي‎ ‎عام‎ ‎و کلي‎ ‎مطرح‎ ‎مي‎ ‎شوند و‏‎ ‎وقتي‎ ‎بحث‎ ‎مذاکره‎ ‎پيش‎ ‎بيايد‎ ‎بحث‎ ‎هاي‎ ‎کلي‎ ‎کاربردي‎ ‎نخواهدداشت. اما به طور کلي، ايران‎ ‎پشت‎ ‎سر‎ ‎اين‎ ‎ادبيات‎ ‎خواست‎ ‎هايش‎ ‎رانشان‎ ‎مي دهد ‏‎ ‎که‎ ‎مي‎ ‎خواهد‎ ‎به‎ ‎عنوان‎ ‎يک‎ ‎قدرت‎ ‎منطقه‎ ‎اي‎ ‎نفوذ‎ ‎وسهم‎ ‎خودش‎ ‎را‎ ‎درمنطقه‎ ‎داشته‎ ‎باشد. آمريکايي‎ ‎ها‎ ‎مي‎ ‎دانند‎ ‎که‎ ‎که‎ ‎وقتي‎ ‎بحث‎ ‎مذاکره‎ ‎جدي‎ ‎شود‎ ‎ايران‎ ‎چه‎ ‎مواردي‎ ‎را‎ ‎مطرح‎ ‎خواهد‎ ‎کرد. در‎ ‎مورد‎ ‎پرونده‎ ‎هسته‎ ‎اي‎ ‎الان‎ ‎قطعنامه‎ ‎وجود‎ ‎دارد‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎آمريکايي‎ ‎ها‎ ‎اين‎ ‎اجازه‎ ‎را‎ ‎مي‎ ‎دهد‎ ‎که‎ ‎خواسته‎ ‎هاي‎ ‎خودشان‎ ‎را‎ ‎عيني‎ ‎تر‎ ‎و‎ ‎مردم‎ ‎پسندانه‎ ‎تر‎ ‎مطرح‎ ‎کنند. از اين‎ ‎طرف‎ ‎وقتي‎ ‎ايران مي‎ ‎گويد‎ ‎خواستار‎ ‎تغيير‎ ‎رويکرد‎ ‎آمريکاست‎ ‎يک‎ ‎قسمتي‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎برمي‎ ‎گردد‎ ‎به‎ ‎سياست‎ ‎هايي‎ ‎که‎ ‎آمريکا‎ ‎در‎ ‎مورد‎ ‎ايران‎ ‎اتخاد‎ ‎مي‎ ‎کند‎ ‎ازجمله‎ ‎همين‎ ‎پرونده‎ ‎هسته‎ ‎اي. در‎ ‎رابطه‎ ‎با‎ ‎مساپل‎ ‎سياسي‎ ‎نيز ايران مي خواهد آمريکايي‎ ‎ها‎ ‎درچارچوب‎ ‎حقوق‎ ‎بين‎ ‎الملل‎ ‎اطمينان‎ ‎بدهند‎ ‎مداخله‎ ‎اي در ‏اين کشور‎ ‎نخواهند‎ ‎داشت‎ ‎از‎ ‎جمله‎ ‎در‎ ‎رابطه‎ ‎با‎ ‎تغيير‎ ‎رژيم. اين‎ ‎بحث‎ ‎ها‎ ‎براي‎ ‎طرفين‎ ‎شناخته‎ ‎شده‎ ‎است،‎ ‎اما‎ ‎هر‎ ‎دو‎ ‎طرف‎ ‎ادبيات‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎استفاده‎ ‎مي‎ ‎کنند. ادبيات‎ ‎آمريکايي‎ ‎هاي‎ ‎عيني‎ ‎تر‎ ‎است‎ ‎چرا‎ ‎که‎ ‎تجربه‎ ‎ديپلماسي‎ ‎بيشتري‎ ‎دارند. ايران‎ ‎هم‎ ‎با‎ ‎مشکلات‎ ‎خودش‎ ‎مواجه‎ ‎است‎ ‎از‎ ‎جمله‎ ‎اينکه‎ ‎نمي‎ ‎تواند‎ ‎خواسته‎ ‎هاي‎ ‎خودش‎ ‎را‎ ‎دقيق‎ ‎مشخص‎ ‎کند. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎آمريکايي‎ ‎ها‎ ‎بارها‎ ‎در‎ ‎اشکال‎ ‎مختلف‎ ‎گفته‎ ‎اند‎ ‎که‎ ‎ديپلمات‎ ‎هاي‎ ‎ايراني‎ ‎در‎ ‎جلسات‎ ‎خود‎ ‎با‎ ‎کشورهاي‎ ‎اروپايي‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎خصوص‎ ‎جلسه‎ ‎اي‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎خصوص‎ ‎پرونده‎ ‎هسته‎ ‎اي‎ ‎با‎ ‎حضور‎ ‎نماينده‎ ‎آمريکا‎ ‎تشکيل‎ ‎شد، نمي گويند که‎ ‎مشخصا چه‎ ‎مي‎ ‎خواهند‎ ‎و به‎ ‎جاي‎ ‎صحبت‎ ‎از‎ ‎موارد‎ ‎دقيق‎ ‎وجزيي‎ ‎به‎ ‎کلي‎ ‎گويي‎ ‎وطرح‎ ‎مساپل‎ ‎تاريخي‎ ‎مي‎ ‎پردازند. آيا‎ ‎اين‎ ‎مساله‎ ‎صحت‎ ‎دارد؟‎ ‎

قطعا‎ ‎ايراني‎ ‎ها‎ ‎مي‎ ‎دانند. ‏‎ ‎اين‎ ‎شيوه‎ ‎ديپلمات‎ ‎هاي‎ ‎ايراني‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎مي‎ ‎دانند‎ ‎وقتي‎ ‎شرايط‎ ‎آماده‎ ‎نيست‎ ‎مذاکره‎ ‎به‎ ‎نتيجه‎ ‎نخواهد‎ ‎رسيد. در ضمن‎ ‎اينکه‎ ‎نمي‎ ‎خواهند‎ ‎فضا‎ ‎را‎ ‎رد‎ ‎کنند،‎ ‎نمي‎ ‎خواهند‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎مشتاق‎ ‎نشان‎ ‎بدهند. در‎ ‎مناسبات‎ ‎ايراني‎ ‎ها رسم‏‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎فضا‎ ‎وقتي‎ ‎آماده‎ ‎نيست‎ ‎شما‎ ‎مشت‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎باز‎ ‎نمي‎ ‎کنيد. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎در‎ ‎سالهاي‎ ‎گذشته‎ ‎سياست‎ ‎رسمي‎ ‎دولت‎ ‎آمريکا‎ ‎در‎ ‎رابطه‎ ‎با‎ ‎ايران‎ ‎تغيير‎ ‎رژيم‎ ‎بوده‎ ‎است. به عقيده شما سياست ‏جديد دولت اوباما مبني بر گفت و گو با جمهوري اسلامي، در تهران يک‎ ‎تغيير‎ ‎رويکرد‎ ‎جدي‎ ‎تلقي نمي شود؟‎ ‎

اگر‎ ‎قرارباشد‎ ‎اين‎ ‎تغيير‎ ‎سياست‎ ‎جدي‎ ‎باشد‎ ‎بايد‎ ‎در‎ ‎عمل‎ ‎مشاهده‎ ‎شود‎ ‎که‎ ‎به‎ ‎چه‎ ‎سمت‎ ‎وسويي‎ ‎مي‎ ‎رود. در‎ ‎ضمن‎ ‎دستگاه‎ ‎ديپلماسي‎ ‎آقاي‎ ‎اوباما‎ ‎هم‎ ‎مي‎ ‎گويد‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎رابطه‎ ‎با‎ ‎ايران‎ ‎هيچ‎ ‎يک‎ ‎از‎ ‎گزينه‎ ‎ها‎ ‎را‎ ‎کنار‎ ‎نمي‎ ‎گذاريم. يعني‎ ‎به‎ ‎هر‎ ‎حال‎ ‎با وجود‎ ‎ادبيات‎ ‎جديد،‎ ‎بحث‎ ‎تهديد‎ ‎نظامي هم کماکان از جمله گزينه هاي‏‎ ‎مطرح در سياست‎ ‎جديد‎ ‎است. به طوري که خودشان‎ ‎گفته‎ ‎اند:‏‎ ‎سياست‎ ‎هويج‎ ‎بزرگ‎ ‎تر‎ ‎وچماق‎ ‎جدي‎ ‎تر. منتها‎ ‎براي‎ ‎شروع، از‎ ‎ادبيات‎ ‎مثبت‎ ‎استفاده مي کنند. از‎ ‎آن‎ ‎طرف‎ ‎اينکه‎ ‎اقاي‎ ‎احمدي‎ ‎نژاد‎ ‎براي‎ ‎اولين‎ ‎بار‎ ‎به‎ ‎رييس‎ ‎جمهوري‎ ‎آمريکا‎ ‎تبريک‎ ‎گفته، در‎ ‎چارچوب‎ ‎سياست‎ ‎هاي‎ ‎سنتي‎ ‎ايران‎ ‎خودش‎ ‎گام‎ ‎بزرگ‎ ‎تري‎ ‎است. به‎ ‎نظرمي رسد پاسخ‎ ‎شايسته‎ ‎اي‎ ‎از‎ ‎طرف‎ ‎آمريکا‎ ‎بايد‎ ‎ارائه‎ ‎شود‎ ‎که‎ ‎يک‎ ‎حرکت‎ ‎جدي‎ ‎با‎ ‎رعايت‎ ‎همه‎ ‎اصول‎ ‎روابط‎ ‎بين‎ ‎المل‎ ‎در‎ ‎مسير‎ ‎حل‎ ‎مشکلات‎ ‎دو‎ ‎کشور‎ ‎به‎ ‎حساب‎ ‎آيد. اگر‎ ‎آقاي‎ ‎اوباما‎ ‎سياست‎ ‎ديگري‎ ‎هم‎ ‎داشت‎ ‎براي‎ ‎رسيدن‎ ‎به‎ ‎نتيجه‎ ‎بايد‎ ‎ادبيات‎ ‎دولت‎ ‎بوش‎ ‎را‎ ‎تغيير‎ ‎مي‎ ‎داد. ‏‎ ‎

‎‎طي‎ ‎ماه‎ ‎گذشته‎ ‎تصاويري‎ ‎از‎ ‎به‎ ‎آتش‎ ‎کشيده‎ ‎شدن‎ ‎عکس‎ ‎اوباما‎ ‎از‎ ‎ايران‎ ‎به‎ ‎کشورهاي‎ ‎ديگر‎ ‎مخابره‎ ‎شده‎ ‎بود‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎ميان‎ ‎برخي‎ ‎تحليل‎ ‎گران‎ ‎به اين ذهنيت‏‎ ‎دامن‎ ‎زد‎ ‎که‎ ‎ايران‎ ‎حتي‎ ‎با‎ ‎حضور‎ ‎باراک‎ ‎اوباما‎ ‎هم‎ ‎آماده‎ ‎تغيير‎ ‎نيست. از‎ ‎سوي‎ ‎ديگر‎ ‎برخي چهره هاي تندرو اظهار داشته اند که‎ ‎شيطان‎ ‎بزرگ‎ ‎عوض‎ ‎نشده‎ ‎بلکه‎ ‎تنها‎ ‎ماسک‎ ‎سياهي‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎زده‎ ‎است (نقل‎ ‎به‎ ‎مضمون). تاثير اين‎ ‎رويدادها‎ ‎چقدر‎ ‎مهم‎ ‎است؟‎ ‎
‎ ‎
اين‎ ‎رويدادها‎ ‎وجود‎ ‎دارند‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎جمله متغيرهاي‎ ‎تاثير گذار‎ ‎بر شرايط هم‎ ‎مي‎ ‎توانند‎ ‎باشند‎ ‎اما‎ ‎خيلي‎ ‎تعيين‎ ‎کننده‎ ‎نيستند. يعني‎ ‎سياست‎ ‎هاي‎ ‎ايران‎ ‎مطمئنا‎ ‎الهام‎ ‎گرفته‎ ‎از‎ ‎اين‎ ‎رويدادها‎ ‎و‎ ‎موضع‎ ‎گيري‎ ‎هاي‎ ‎يک‎ ‎روزنامه يا سخنران‏‎ ‎نيست. در‎ ‎ايران‎ ‎ما‎ ‎انديشمنداني داريم‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎دقت‎ ‎وحوصله‎ ‎مساپل‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎علمي‎ ‎بررسي‎ ‎مي‎ ‎کنند‎ ‎و‎ ‎اگر‎ ‎نشانه‎ ‎هاي‎ ‎مثبت‎ ‎ببينند‎ ‎پاسخ‎ ‎مثبت‎ ‎مي‎ ‎دهند. البته‎ ‎با‎ ‎روش‎ ‎خودشان‎ ‎که‎ ‎معلولا‎ ‎کند‎ ‎و غير‎ ‎شتاب‎ ‎زده‎ ‎است. ‏‎ ‎فکر‎ ‎نمي‎ ‎کنم‎ ‎کساني‎ ‎که‎ ‎آشنايي‎ ‎دارند‎ ‎با‎ ‎ايران‎ ‎و‎ ‎بحث‎ ‎سياست‎ ‎بين‎ ‎الملل‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎علمي‎ ‎مي‎ ‎فهمند‎ ‎وبنيان‎ ‎ها‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎درست‎ ‎درک‎ ‎مي‎ ‎کنند،‎ ‎يکي- ‏‎ ‎دو‎ ‎تصوير يا اظهار ‏نظر‎ ‎را‎ ‎ملاک قضاوت در مورد‎ ‎سياست‎ ‎رسمي‎ ‎قرار دهند. آنها مي‎ ‎دانند‎ ‎که‎ ‎شرايط‎ ‎خاصي‎ ‎در‎ ‎ايران‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎بعضي‎ ‎از‎ ‎حرف‎ ‎هايي‎ ‎که‎ ‎زده‎ ‎مي‎ ‎شود‎ ‎نشان‎ ‎از‎ ‎سياست‎ ‎رسمي‎ ‎نيست. اگر‎ ‎چه‎ ‎همه‎ ‎اينها‎ ‎مي‎ ‎تواند‎ ‎در‎ ‎خدمت‎ ‎سياست‎ ‎بزرگي‎ ‎براي‎ ‎گرفتن‎ ‎امتياز‎ ‎قرار‎ ‎بگيرد. ‏‎ ‎

سووالات این هفته آزمون روزآنلاین بشرح زیر مطرح و از کلیه شرکت کنندگان درخواست ‏می شود پس از یافتن گزینه مناسب، فورا به آن رای ندهند، بلکه یک کمی تحقیق کنند، مقداری ‏بررسی کنند، حداقل چهار تا خبر و مطلب در موردش بخوانند، با چهار نفر مشورت کنند و ‏بعدا سه ماه وقت دارند که رای بدهند، فعلا حدود 115 روز یا کمی بیشتر به تصمیم گیری ‏مانده است، الکی به سووالات پاسخ ندهید.‏

سووال اول: با توجه به این که چند روز قبل خاتمی در تظاهرات مورد حمله قرار گرفت ود ‏حسین شریعتمداری در روزنامه کیهان نوشت: " سرنوشت بی نظیر بوتو در انتظار محمد ‏خاتمی است." لطفا بگوئید شریعتمداری سرنوشت خاتمی را چگونه فهمید؟‏
گزینه اول: به دلیل داشتن اطلاعات زیاد
گزینه دوم: به دلیل سوابق کاری
گزینه سوم: به دلیل مهارت های شخصی
گزینه چهارم: چون می خواست بترکونه

سووال دوم: براساس گزارش بی بی سی از خانه مخروبه احمدی نژاد در ارادان، قرار است ‏این خانه به عنوان خانه یادگاری احمدی نژاد نگهداری شود. لطفا بگوئید علت مناسب بودن ‏این خانه مخروبه برای یادمان احمدی نژاد چیست؟
گزینه اول: چون مخروبه است. ‏
گزینه دوم: چون مخروبه و روستایی است.‏
گزینه سوم: چون مخروبه است و به دردبخور نیست.‏
گزینه چهارم: چون دقیقا شبیه وضع فعلی کشور است.‏

سووال سوم: می دانیم که عبدالله مومنی گفته است " نگاه دولت به دانشگاه انتقام جویانه است" ‏لطفا بگوئید چرا دولت می خواهد از دانشگاه انتقام بگیرد؟
گزینه اول: چون دانشجوها باشعور هستند.‏
گزینه دوم: چون دانشجوها کتاب می خوانند.‏
گزینه سوم: چون دانشجوها حرف می زنند.‏
گزینه چهارم: چون بعضی دانشجوها با بعضی چیزها مخالفند ‏

سووال چهارم: آقای خاتمی توضیح داد " حالا که آمده ایم، باید قصدمان پیروز شدن باشد" به ‏نظر شما آیا مردم اینقدر احمق هستند که لازم باشد نامزدی توضیح بدهد که قصدش شکست ‏خوردن نیست و پیروز شدن است؟
گزینه اول: همه احمق نیستند، ولی چند نفر احمق ممکن است وجود داشته باشد.‏
گزینه دوم: ممکن است کسی احمق باشد، ولی نه این قدر.‏
گزینه سوم: حتی اگر احمق باشند هم این توضیح لازم نیست.‏
گزینه چهارم: من نمی فهمم آقای خاتمی چرا این حرف ها را می زند.‏
گزینه پنجم: یک بار دیگر اینجوری حرف بزنی می رویم به کروبی رای می دهیم.‏

سووال پنجم: قوه قضائیه اعلام کرد " هفت بهائی به جاسوسی برای اسرائیل متهم شدند" در ‏این جمله چه کلمه یا کلماتی اضافی است؟
گزینه اول: کلمه " هفت" اضافی است، چون هرچند تا بهائی بودند، در هر حال متهم می شدند.‏
گزینه دوم: کلمه " جاسوسی" اضافی است، چون متهم کردن بهائیان احتیاج به دلیل ندارد.‏
گزینه سوم: کلمه " برای اسرائیل" اضافی است، چون در هر حال این مادران حجت الاسلام ‏فاکر متهم می کنند، چه برای اسرائیل باشد، یا برای جای دیگر.‏
گزینه چهارم: اصولا " بهائی متهم می شود" یک جمله کامل و واضح است و نیاز به کلمات ‏بیشتر ندارد.‏

سووال ششم: در جمله " داوود سلیمانی گفت لزوم بی طرفی شورای نگهبان وجود دارد" ‏ترکیب " لزوم بی طرفی شورای نگهبان" چه نوع ترکیبی است؟
گزینه اول: ترکیب نامربوط
گزینه دوم: ترکیب ناممکن
گزینه سوم: مرده شور ترکیبش را ببرد
گزینه چهارم: شما داوود سلیمانی را ببخشید، دیگر از این حرف ها نمی زند.‏
‏ ‏
سووال هفتم: در جریان انتخابات در ونزوئلا ناظر انتخاباتی به دلیل توهین به چاوز اخراج ‏شد، چرا؟
گزینه اول: بخاطر اینکه داداشش است‏
گزینه دوم: بخاطر اینکه چند بار همدیگر را دیدند‏
گزینه سوم: بخاطر اینکه دیوانه ها همه جا هستند‏
گزینه چهارم: بخاطر اینکه احمدی نژاد یک مشکل جهانی است‏